روزی  بی هدف و سر گردان در خیا بان پرسه می زدم و در دنیای  خیالبه دنبال  گمشده خود بودم    گمشده ای که    سا لها   در جستجویش   بو ده وهستم   .   راستی گمشده من چه کسی است؟او  دختری است   سیا ه چشم  و بلند بالا که از زیبا ئی و قشنگی   به ما ه طعنه می زند.  در عفت و نجا بت و پا کدامنی  به  فرشته اسما نی می ماند.  دانش و خرد دارد به هنر وادبیا ت علا قه مند است.مرا خوب  درک می کند و می فهمد.در این عوالم بودم   که نا گهان او از یک تاکسی  پیا ده شد .  او را نگریستم  از نظر ظا هر همان  بود که من  می خواستم. سیه  چشم و بلند بالا زیبا  و قشنگ  و از زیبائی  به ما ه  طعنه  می زد .وارد کتا ب فروشی   شد منهم   به دنبالش   وارد  انجا شدم.  چند  کتا ب دا ستانی انتخاب  کرد و از فرو شنده   کتابی  در باره هنر  نقاشی   خواست  که کتا ب فرو ش هم به او کمک   کرد و کتا ب را   به او داد. خوب تا اینجا   بسیاری    از خواسته های   من عملی   شده بود   او زیبا  و قشنگ و اهل هنر و ادب بود  اما ایا   او مرا می خواهد و علا وه بر ان ایا مرا درک می کند؟ سر انجام  به هر ترتیبی بود  خانه  او را پیدا کردم   و سعی   کردم  هر طور شده با او اشنا شوم. پس از کنجکا وی های بسار  فهمیدم با یکی از فا میل   های   دور من اشنا ست   لذا به دنبال   او رفتم   و خلا صه چه در د سرتان بد هم   با او اشنا شدم  . هما ن که می خواستم  بود فهمیده وبا هوش درس خوانده به معنای  وا قعی   عفیف و پا کدامن    روزی فصه دل خود را با   او به میان  گدا شتم ولی او گفت   به من احترام   می گذارد  و نوعی خاص  مرا دوست دارد   ولی   انقدر پاک و عفیف   است که به ازدواج تن نمی   دهد   گمان بردم مرا دوست نداردو  اینگونه   عذر  و بها نه می اورد ولی  بعد دیدم بسیار خواستگا ران از من به مرا تب بهتر هم داردولی  همه  را رد کرده ومیکند بعد گفتم    شا ید   هنوز انکه را می خوا هد پیدا  نکرده است؟ خلا صه   سا لها   به امید او صبر کردم و خون دل خوردم  ولی  او همانگونه به گفته و قول   خو د و فا دار ماند   . سرانجام زن گرفتم و صا حب  زن و بچه شدم ولی  هما نطور  اورا مرا قب  بودم   امروز نزدیک ۵۰  سال  از این قضیه می گذرد  بچه های من همه بزرگ و برو مند   شده اند  ولیاو الان   استاد   دانشگا ه تهران است  و نیز از مترجمین  خوب و لی هنوز شو هر نکرده و به عهد  خود پایدار مانده است .   شما چه فکر می کنید و تا حقیقت   چه باشد؟   محمود نفیسی

bed time story- care ful'honey it is loaded'hesaidthe centeringbedroom.herbackrestedthe head board this for wife        no;toochancy iam goingaprofesional'  Howaboutme?                    HE smirked' cute but  Who had"be dumb enoughto hirealadyhitman?                                                                     She wet her lips ;sightingthe barred.                                         Your wife                                                                               JeffreyWhitmore

چشم را ست تر کیده و از حد قه بیرو ن ز ده اشاز زیر حدلقه عینک دور چرمی سیا هش پیدا بود. پاهایش از مچ به پا ئین در شبح یک پوتین قزا قیکه جز دشوار کردن راه پیما ئی خا صیتی ندا شتفر رفته بود  این پا ها از فر ط بی حسی و سر ما زدگی تصمیم گر فته بودندکه دیگر متعلق باو نبا شنددیدار این اعجو به ی تو دار خلقت- و افرینشبدون دلیل و نا گهانی طبیعت و نمو نه ی عجیب نفرین و زشتی انسان را به بهت فرو می برد. از کنار دیوار می گذشت و زیر لب های گو شت الود کبود خود چیزی می گفت       از با مها و شیر وا نی ها بر فا به بر سرش می ریخت و سو زی که از رو برو می زد  بجا مه ژندهاش راه می یا فت چهره اش از دردو رنج در هم کشیده  شده بود بدستهای کبود و سر ما زده خود می دمید ان ها را با بخار بی رنگ و حرا رت دها نی که مت ها بود {جویدن}را در رو ئیا های هوسناک"نان"تمرین می کرد گرم کندقبل از ان نام {زن}لبان خشکش را سو زا نده بود اما حالا می رفتیک گوشه بیفتد و دیگر فکر نکندکه نان را از کجا پیدا می شود کر د- رو ز های پیش که کا ر گیرش امد ه بود  رگی زیر نبضش می زد نام زن را در همه اعضایش تکرار می کرد:  زن   !   زن!      زن!    اما حا لا دیگر عنکبوت گر سنگی  خونی در رگ او با قی نگذاشته بودکه نبضش را به حر کت در اوردو نبضی که داشت در اخرین ضربه هایخود از کا ر می ایستاد اگر زمز مه ای می کرد را جع به نان بود  نا ن....نان     نا - ن نا...حا لا در این دم اخر به چه فکر می کردشاید بعمله های دیگر که هنوز روی کاری سا ختمانشا ن تمام نشده و هنوز دو سه روز دیگر دارند که مز د بگیرند اما ان رو زها ی پیش بمر دمی که به رختخوابهای نرم فرو میروند و زنان گرما غوش را تنگ سینهی خود می فشارندو لبان گس و شراب الودشان را می بو سندو پستا نهای سفید و سفتشان را می مکند فکر کرده بود به شبیکه بجنده خا نه رفته بود  فکر کر ده بود                               ان اولین بار بود که خواهش سو زانی او را بدانسو کشید اما جنده ها ریشخند ش کردندو با کج و پیچ و سر و صدا باین شو خی بی مز ه طبیعت خندیدندو خا نم رئیس - که های هوی شا گرد ها  مست عشق و عرق از بغل متر سش بیرو نش کشیده بود  با اخم روئی و عصبا نیت داد زد{مر تیکه جلمبری مگه اینجا با غ وحشه  ؟اگه صد تومنم بدی بدی نمیزارم یه نگا ه چپ تو روی دخترای من بکنی!}اما او نتوا نست با گوشهای تو پر و سنگینش کلمات او را تشخیص دهد فقط سرش را مثل تو ده گچی که مجسمه ساز با عجله طرا حی کرده باشد جنبا ندوتنها مو قعی متو جه معنا ی حر فهای او شد که خا نه دار با یک تیپا از جنده خا نه بیرو نش اندا خته بود . اما چرا؟ همه اش از خود می پرسید اما چرا؟                       باد مهیب - قدرتمند و خشمگین بد رختا نیکه شب نقاب سیاهی بر انها افکنده بود تا زیا نه می زدو بر گهای زر دشان را بزمین می ریخت  سگ سیاه در بدری زو زه ملتمسا نه می کشیدو به جستجوی چیز نا یا بی برگهای پوسیده و بو ینا ک را با پا ها یش بر هم می زد و او می رفت ....می رفت یک گوشه بیفتد و زیر نبضی که داشت از حر کت می ایستاداخرین تمنای متضرع خون مرده خود را بشنود{نان...ن-ن...نا}و برای همیشه در جواب او سا کت بما ند زیرا او یک ادم زیا دی بود   همه جا او یک ادم زیادی بود { {پا یا ن}

یک  روزسرد و کور  زمستان  همراه  خر کا رهائی که از ده بالا به شهر می رفتند را ه افتاد و با شتا ب و هراس  زاد گاه خود را ترک گفت . زیرا انجا هم او یک ادم زیا دی بود....                                              هر روز پیش از سپیده دم گله را برای چرابدامنه تپه ها می برد و پیش از غروب افتاب باز می گرداندو شب را هم کنار اغل -که ازش بوی شاش گوسفند و یونجه تا زه بیرون می زد.و دیوا ر های کوتاه و از هم شکا فتهی ان رو ی شیب تر سنا کی خم شده بودو ته دره را تما شا می کرد.بدون اینکه برای فردا امید و نقشه ای  دا شته با شد.شب را بروز می اورد...جز شب ها ئی که تو ی ده عرو سی بود یا عید بودو رعیت ها در با غ کد خدا جمع می شدند  میا ن مرد م افتا بی نمی شد...در این جور وقتها دختران ده که لباس های چیت گلدار و چا ر قد های شله گلی و گر دن های چهل بسم الله دا شتند-او را مثل بو زینه می اندا ختند و سطو با تنبک و دایره زنگی ادای لوطی های شهر را در می اوردند.                              مهتاب روی برفها ی موج دار رقص افسر ده ای داشت سوز سرد شلا ق کو بنده  و نا فذش را بگر ده هوا می کو فتو نا له اش را بر می اورد و ادم زیا دی از جا ده ی با ریکی که روی برف باز شده بود می گذشت.حکم بار کجی را دا شت که بر گر دهی قا طری چموش نها ده با شند لق لق بخو رد وخو ذش هم نداند اخر در چه نقطه ای از راه خوا هد افناد...سر ما مثل سوز ن به پو ستش می نشت و ازا رش می داد. قا متش بلند و لا غر بود  سر بزرگ بی موی خو دراکه چند غدهی نا لا زم گره خورده با رگه های سرخ خود روی ان جا خوش کرده بودند زیر شا پوی سیاه رنگچر کین و کهنه ای پنها ن کر ده بو دو یخه پا لتو ی زرد رنگش راتا زیر گوشها ی بزگ و پشم فلو د خود بالا داده بود.{بقیه دارد}