انتظار                                                                                                                                                                              از دریچه با نگه خسته - بلب خاموش                                                                                                                                      میکنم از چشم خواب الوده ی خود صبحدم                                                                                                                                 بیرون نگاهی                                                                                                                                                                       در مه الود هوای خیس و غم اور                                                                                                                                               پاره پاره رشته های نقره در تسبیح گوهر                                                                                                                                    دراجاق باد-ان افسرده دل اذر                                                                                                                                                کاندک اندک برگهای بیشه های سبز را با شعله می سوزد ..                                                                                                           من در اینجا مانده ام خاموش بر پا ایستاده  سرد                                                                                                                           وز دو چشم خسته اشک یاس می ریزم به دامان:                                                                                                                             جاده خا لی زیر باران                                                                                                                                                            

دو ما ه رفته زپائیز و بر گها همه زرد                                                                                                             فضای شمران از باد مهرگان پر گرد                                                                                                           فضای در بند از قرب ماه اذر سرد                                                                                                                 پس از جوانی پیری بود چه باید کرد                                                                                                                 بهار سبز بپائیز زرد شد منجر                                                                                                                       بتازه اول روز است و افتاب بناز                                                                                                                     فکنده دربن اشجار سا یه های دراز                                                                                                              روان بروی زمین برگها زیاد ایاز                                                                                                                بجای ان شب من بر فراز سنگی باز                                                                                                              نشسته ام من و از وضع روزگار پکر                                                                                                            شعاع کم اثر افتاب افسرده                                                                                                                         گیاهها همگی خشک و زرد و پژمرده                                                                                                              تمام مر غان سر زیر با لها برده                                                                                                                 بساط حسن طبیعت همه بهم خورده                                                                                                                  بساط بیرق غم سرد امدم بنظر