|
|
|
|
|
هنوز ترانه ان خارکن را که هر زمستان یک بار از تنور خانه روستائی بر می خاست فراموش نکرده ام او با صدای گرم می خواند: بسوز ای خا ر صحرا ئی تو تنها همدم مائی تو این دنیای در مونده نه اوائی نه غو غا ئی بسوز ای خار صحرائیکه سو زت عالمی داره که این نی تا سحر هر شب زدست ظلم می نا لد |
||
|
+
نوشته شده در جمعه سی و یکم شهریور 1385ساعت 16:52 توسط محمود نفیسی
|
|
||