من نمی خو اهم         سا یه ام را لحظه ای از خود جدا سا زم من نمی خو ا هم            او بلغزد دو ر از من رو ی معبر ها            یابیفتد خسته و سنگین             زیر پای رهگدر ها                         او چرا با ید به را ه جستجو ی خو یش         رو برو گردد                  با لبا ن بسته درها؟                               او چرا با ید بساید تن       بر در و دیوارهر خا نه؟                       او چرا با ید زنو میدی             پا نهددر سر زمینی سرد و بیگا نه؟!     اه ....ای خورشید                سا یه ام را از چه از من دو ر می سا زی؟       از تو می پر سم:       تیرگی است در دلت یا شا دی؟      جسم زندا ن است یا صحرای      ازا دی؟ظلمت شب چیست؟  شب -سا یه رو ح سیا ه کیست؟  او چه می گو ید؟ خسته و سر گشته و حیرا ن                                 می دو م در را ه پر سش ها ی بی پا یا ن