|
|
|
|
|
سایه ابری شدم -بر د شتها دامن کشا ندم خا رکن باپشته خا رش به راه افتاد عا بری خاموش - در راه غبار الود با خودگفت:-هه جه خا صیت که ادم سایه بک ابر با شدکفتر چاهی شدم از برج ویران پر کشدم برزگر پیرا هنی بر چوب.-روی خر منش اویخت دشتبانبرون کلبه -سایه بان چشمهایش کرد دستشرا . با خو د گفت:هه-چه خا صیت که ادم کفتر تنهای برج کهنه ای با شد اهوی و حشی شدم -از کو ه تا صحرا دویدم کو دکان در دشت با نگی شا دما ن کر دند گاری خردی گذشت ارا به ران پیر با خو د گفت:هه - چه خا صیت که ادم اهوی وحشی بی جفت دشتی دو ر با شد. مرغ دریا ئی شد م نیزار غو کا ن غمین را تا خلیج د و ر پیمو دم مرغ دریا ئی غریو ی سخت کرد از سا حل مترو ک مرد قا یقچی کنا ر قا یقش بر ما سه مر طو ب با خو د گفت: هه-چه خا صیت که ادم ماهی ولگرد دریا ئی خمو ش و سر د با شد کفتر چا هی شدم از برج ویران سر کشیدم سا یه ابری شدم بر د شتها دا من کشا ندم اهو ی و حشی شدم از کو ه تا صحرا دو یدم ماهی در یا شدم بر اب های تیر ه را ندم د لق در ویشان به دو ش افکندم و او را د خواندم یا ر خا مو شا ن شدم بیغو له ها ی راز گشتم هفت کفش اهنین پو شیدم و تا قا ف رفتم مر غ قا ف افسا نه بو د افسا نه خواندم با ز گشتم خا ک هفت اقلیم را افتا ن و خیزا ن در نو شتم خانه جا دو گران را زدم طرفی نبستم مرغ ابی را به کو ه و دشت و صحراجستم و بیهو ده جستم پس سمندر گشتم و بر اتش مر دم نشستم . |
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1385ساعت 19:38 توسط محمود نفیسی
|
|
||