تبليغاتX
باران - سرگدشت از احمد شاملو
ادبیات و فر هنگ وهنر امروز
 سایه ابری شدم  -بر د شتها دامن کشا ندم           خا رکن باپشته خا رش به راه افتاد        عا بری خاموش - در راه غبار الود   با خودگفت:-هه    جه خا صیت که ادم سایه بک ابر با شدکفتر چاهی شدم از برج  ویران  پر کشدم     برزگر پیرا هنی  بر چوب.-روی خر منش اویخت  دشتبانبرون کلبه -سایه بان چشمهایش کرد دستشرا . با خو د گفت:هه-چه خا صیت که ادم کفتر تنهای برج کهنه ای با شد                             اهوی و حشی شدم   -از کو ه تا صحرا دویدم   کو دکان در دشت با نگی   شا دما ن کر دند          گاری  خردی گذشت  ارا به ران پیر با خو د گفت:هه - چه خا صیت که ادم  اهوی  وحشی    بی جفت دشتی دو ر با شد.                                                                                       مرغ دریا ئی شد م نیزار غو کا ن  غمین  را  تا خلیج  د و ر پیمو دم    مرغ  دریا ئی  غریو ی  سخت کرد  از سا حل  مترو ک                    مرد   قا یقچی  کنا ر قا یقش   بر ما سه مر طو ب  با خو د گفت: هه-چه خا صیت که ادم ماهی ولگرد دریا ئی  خمو ش و سر د با شد            کفتر چا هی شدم  از برج ویران  سر کشیدم   سا یه ابری شدم  بر  د   شتها   دا من  کشا ندم      اهو ی و حشی  شدم  از  کو ه تا صحرا  دو یدم  ماهی  در یا  شدم  بر  اب های   تیر ه را ندم                                                                                                                             د لق  در ویشان  به  دو ش  افکندم  و او را د خواندم      یا ر خا مو شا ن  شدم  بیغو  له  ها ی  راز گشتم        هفت کفش اهنین  پو شیدم  و تا  قا ف رفتم         مر  غ قا ف   افسا  نه بو د  افسا نه  خواندم   با ز   گشتم                                                                                         خا ک  هفت  اقلیم  را  افتا ن و خیزا ن در نو شتم         خانه  جا دو گران  را زدم   طرفی  نبستم      مرغ  ابی  را به کو ه و دشت و صحراجستم و بیهو ده   جستم                     پس   سمندر  گشتم  و   بر  اتش   مر دم    نشستم .
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم اسفند 1385ساعت 19:38  توسط محمود نفیسی  |