سینه  با ید  گشا ده چون  دریا    تا کند  نغمه ای چو دریا ساز      نفسی باید  ازمو ده چو مو ج      که رو د صد ره و در اید باز               تن تو فان کش   شکیبنده         که نفر ساید از نشیب و فراز      با نگ  دریا دلان چنین خیزد       کا ر هر سینه نیست این  اواز