بزن تیشه براین ریشه-براین  بنیاد ظلم جاودان پیشه             بزن ریشه بر این تیشه که خون عاشقان بیخود نمی جوشه                          بزن تیشه بر این بت خونه زرین   - که معمارش ضحاک مار بر دوشه                                                                                         جنگل تاریک در خواب بو د  اوای وحشی من با امیدی متکبر - از بام کلبه جنگلی او ج می گر فت .پخش می شد - به دورها می رفت      به دیوار خانه های لبریز از ارامش و خواب حمله می برد - نهیب می داد و صدائی لرزان از دور های دور می گفت:اگه بازم به امید بیداری این بیشه فراموش شده بانگ می زنی خروس احمقی هستی.  اما اواز وحشی من شو قی داشت -یادگار اتش ها بو د -صدای ان   خارکن باستانی بود که هر زمستان یکبار از تنور خانه رو ستا بر می خاست و گرم می خواند:                                                           بسوز ای خار صحرائی تو تنها همدم مائی    تو این دنیای درمونده نه اوائی نه غوغائی                                                                    بسوز ای خار صحرائی که سوزت عالمی داره   که این نی  هر شب زدست ظلم می ناله                                                                جنگل خفته هر گز این صداها را نمی شنید . هر گز از این تاریک کلبه های مه الود اتشی نمی جهید . هر گز خروس پاسخی نمی داد و هر گز من بانک متکبرم را کوتاه نمی کردم