تبليغاتX
باران - یه اسمون دیگه پیر رو وردی تر جمه سهراب سپهری
ادبیات و فر هنگ وهنر امروز
مث اینکه اون اندازه ها همه ازش حرف میزنن                                                                                                                              وشما می خواهید ادم چطور وقتشو بگذرونه                                                                                                                                 من به یه منظره دیگه فکر می کنم                                                                                                                                            یه دوست فراموش شده صورتشو نشونم میده                                                                                                                                 یه جای تاریک                                                                                                                                                                     یه اسمون رنگ ورو رفته                                                                                                                                                        ولایت من که هرروز صبح سر وقتم میاد                                                                                                                                     سفر دور ودراز بود                                                                                                                                                               چند تا پر وبالم اونجا موند                                                                                                                                                       و  خیالات واهی من یکی یکی ریختند                                                                                                                                       با همه اینها من هنوز تو بهار بودم                                                                                                                                             تقریبا یه بچه                                                                                                                                                                        من جلو می رفتم                                                                                                                                                                    یه قطار پر سر و صدا منو می برد                                                                                                                                            طبیعت یواش یواش یا دم می رفت                                                                                                                                             ایستگاه خیلی نزدیک بود                                                                                                                                                        اونجو مردم اتاق عوض می کر دند                                                                                                                                            روی سکو هیچکس منتظر نبود                                                                                                                                               شهر مرده و استخونی اون ورتر                                                                                                                                               کو ره هاش پیدا بود                                                                                                                                                               چه بسرم خواهد اومد                                                                                                                                                              یه نفر یا یه سایه خیالی پیشو نی منو لمس میکنه                                                                                                                           یه دست                                                                                                                                                                              اما ان چیز هائی که خیال کردم می بینم دود قطار بود                                                                                                                     من تنهام                                                                                                                                                                              اره تنهای تنها                                                                                                                                                                       هیچکس نیومد دست منو بگیره
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هشتم آذر 1386ساعت 21:20  توسط محمود نفیسی  |