من نگویم مرا از قفس ازاد کنید   قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید     فصل گل می گذرد -همنفسان بهر  خد ا     بنشینیدبه با غی ومرا یاد کنید  یاد از این مرغ گر فتار کنید - ای مر غان  چون تما شای گل ولاله   و شمشا د کنید  هر که دارد زشما مرغ  اسیری  به قفس    برده  در با غ و به یاد منش ازاد کنید  اشیان من بیچاره اگر سو خت چه  باک     فکر ویران شدن خانه صیاد کنید     شمع اگر   کشته شد از باد مدارید عجب یاد پروانه هستی شده بر باد  کنید  جور و بیداد کند عمر جوانان کو تاه   ای بزرگان وطن-بهر خدا داد کنید  گرشد از جور شما خانه موری ویران خانه خویش محال است که اباد کنید    کنج  ویرانه زندان شد اگر سهم بهار   شکر ازادی ان گنج خدا داد کنید