شوری نبود ونیست

نوری نبود و نیست

پنداشتم که ظلمت

از چهره زمان

اسان زدودنی است

اکنون غریق یاس

دانم که رنگ شب

بوده ست و بودنی است

بیزاری و شکست

این هر دو بود وهست

راه نجات روح

در اخرین طریق

عر فان و انزواست

من از موده ام

راهی دگر نبود

گر هست-ان کجاست؟