|
|
|
|
|
ای فر دا می خوا نم و می ستا یمت پر شور ای پر ده دل فریب روءیا رنگ می بو سمت ای سپید ه گلگون ای فر دا ای امید بی نیر نگ دیر یست که من پی تو می پو یم هر سو که نگا ه می کنم :اوخ ! غر ق است در اشک و خون نگا ه من. هر گا م که پیش می روم:بر پا ست سر نیزه خونفشان برا ه من. وین را ه یگا نه: راه بی بر گشت ره می سپریم همره امید اگا ه ز رنج و اشنا با درد یک مرد اگر به خا ک می افتد بر می خیز د بجا ی او صد مرد این است که کا روا ن نمی ما ند اری ز درون این شب تا ریک ای فر دا من سو ی تو می رانم! رنج است و درنگ نیست می تا زم مرگ است و شکست نیست :می دانم ابستن فتح ماست این پیکار. می دا نمت ای سپیده نز دیک ای چشمه تا بنا ک جا ن افروز! کز این شب شوم بخت بد فر جام بر می ائی شکفته وپیروز وز امدن تو زندگی خندان می ائی و بر لب تو صد لبخند می ائی واز فرو غ شا دیها تا بنده به دا من تو صد خور شید واز بهر تو باز گشته صد اغوش در سینه گرم تو ست - ای فر دا در ما ن امید های غم فرسود در دامن پاک توست- ای فردا! پا یان شکنجه های خون الود ای فر دا ای امید بی نیرنگ...."پا یان" |
||
|
+
نوشته شده در جمعه چهارم فروردین 1385ساعت 23:25 توسط محمود نفیسی
|
|
||