تبليغاتX
باران - ای فر دا ه-ا سا یه هوشنگ ابتها ج
ادبیات و فر هنگ وهنر امروز
                             ای  فر دا                                                    می خوا نم و می ستا یمت پر شور                                                 ای پر ده دل فریب روءیا رنگ                                                          می بو سمت ای سپید ه گلگون                                                   ای فر دا  ای امید بی نیر نگ                                                         دیر یست که من پی  تو می پو یم                                                  هر سو که نگا ه می کنم :اوخ !                                                     غر ق است در اشک و خون نگا ه من.                                             هر گا م که پیش می روم:بر پا ست                                               سر  نیزه خونفشان برا ه من.                                                        وین را ه یگا نه: راه  بی بر گشت                                                  ره می سپریم  همره امید                                                            اگا ه ز رنج  و اشنا  با درد                                                             یک مرد اگر به خا ک  می افتد                                                       بر می خیز د بجا ی او صد مرد                                                      این است که کا روا ن نمی ما ند                                                    اری  ز درون این شب  تا ریک                                                        ای فر دا من سو ی تو می رانم!                                                    رنج است  و درنگ نیست  می تا زم                                              مرگ است و شکست نیست :می دانم                                           ابستن  فتح  ماست  این پیکار.                                                      می دا نمت  ای سپیده  نز دیک                                                    ای  چشمه تا بنا ک  جا ن افروز!                                                    کز این شب شوم بخت  بد فر جام                                                 بر می ائی  شکفته وپیروز                                                           وز امدن  تو زندگی خندان                                                            می  ائی  و بر لب تو صد لبخند                                                     می ائی  واز فرو غ  شا دیها                                                         تا بنده به دا من  تو صد خور شید                                                   واز  بهر تو  باز  گشته  صد اغوش                                                   در سینه گرم  تو ست -  ای فر دا                                                    در ما ن امید های غم فرسود                                                        در دامن  پاک  توست-  ای فردا!                                                     پا یان  شکنجه های  خون الود                                                       ای  فر دا  ای امید  بی  نیرنگ...."پا یان"
+ نوشته شده در  جمعه چهارم فروردین 1385ساعت 23:25  توسط محمود نفیسی  |